Rolnik Polski

Wtorek
24-10-2017

43 tydzień
Czas letni
Kursy walut
 
>Strona główna >O portalu >Regulamin >Reklama >Ogłoszenia >Kontakt
RolnikPolski.pl
home

Energetyka  wiatrowa,  dostarczając  ok.  2%  energii elektrycznej, jest już obecnie światowym liderem zielonych technologii, daleko odbiegając pod względem udziału w rynku od innych nowych technologii  energetyki  odnawialnej  i  technologią  rozwijającą  się  o  rząd  wielkości  szybciej  w  porównaniu  do  tradycyjnych  technologii  energetycznych  i  tradycyjnych  odnawialnych źródeł energii (energetyka wodna i biomasa zużywana na cele energetyczne). Jest wiodącą i perspektywiczną technologią walki z  globalnym  ociepleniem,  jednym  z  najważniejszych  wyzwań w rozwoju współczesnej cywilizacji i znaczącym oraz niezbędnym elementem składowym wszystkich scenariuszy energetycznych1.  Wymowa  tych  faktów  bardzo  wolno,  ale  konsekwentnie  dociera  do  świadomości  społeczeństwa,  polityków i  decydentów  w  Polsce.  Sprzyja  temu  zarówno  obserwacja praktyki gospodarczej i rynku zielonej energii, na którym wiodącą rolę zarówno w sensie konkurencyjności ekonomicznej, nowych  mocy  zainstalowanych,  jak  i  dynamiki  ich  wzrostu  zdobyła  energetyka  wiatrowa. 
Ugruntowaniu  ważnej  roli  energetyki  wiatrowej  w  całym  systemie  energetycznym powinno sprzyjać obecne w polskiej polityce uwrażliwienie na kwestie wyzwań związanych z realizacją polityki klimatycznej UE i  zachowania  bezpieczeństwa  energetycznego. 
Wg danych URE w końcu 2015 roku moc dyspozycyjna polskich elektrowni wiatrowych wynosiła4978MW energii elektrycznej. Średnia moc farmy wiatrowej w roku 2015 wyniosła, podobnie jak w roku ubiegłym, 12 MW. Najwięcej mocy zainstalowanej w energetyce wiatrowej powstało w latach 2012 - 880 MW, 2013 - 893 MW oraz w zdecydowanie rekordowym dla Polski 2015 roku - 1145 MW. W 2015 r. farmy wiatrowe pobiły rekord pod względem produkcji energii elektrycznej, przez cały rok wytworzyły 10 041 GWh. To o prawie 40% więcej niż w 2014 r.
Większość mocy  zainstalowanej  skupia  obecnie  ok.  50  największych  farm wiatrowych,  zlokalizowanych  przede  wszystkim w  Polsce  północnej. Największą farmą wiatrową w Polsce jest farma w miejscowości Margonin, która składa się z 60 turbin o mocy 2 MW każda. Łączna moc farmy wynosi więc 120 MW. Od  roku  2005  udział  energetyki  wiatrowej  w  całkowitej  produkcji  energii  ze  źródeł  odnawialnych  systematycznie  wzrasta  -  obecnie  jest  to  już  ok.  20%.  W  roku  2011  po  raz  pierwszy  energetyka  wiatrowa wyprodukowała więcej energii elektrycznej od energetyki wodnej. Więcej „zielonej" energii  pochodziło  tylko  z  technologii  współspalania,  która  jest jednak schyłkowa i w najbliższych latach przestanie odgrywać dominującą rolę.   Jednak  pomimo  względnie  szybkiego  rozwoju,  w  2015  r.  energetyka  wiatrowa stanowiła zaledwie 1,7% udziału w zużyciu energii elektrycznej w Polsce, przy znikomym wykorzystaniu istniejącego w  Polsce  realnego  potencjału  technicznego.  Odnotowane  w  Polsce  roczne  przyrosty  mocy zainstalowanej,  choć  najwyższe  spośród  wszystkich  technologii  OZE,  nie  są  imponujące  w zestawieniu z notowanymi w krajach o porównywalnym potencjale technicznym, np. w Niemczech.  Równocześnie biorąc pod uwagę koszty dla odbiorcy końcowego, związane z instalacją nowych mocy  OZE,  energetyka  wiatrowa  w  latach  2006‐2015  okazała  się  być  w  Polsce  technologią  najbardziej  efektywną, biorąc pod uwagę koszty dotychczasowego systemu wsparcia.
 
Szybki rozwój i bariery trudne do przezwyciężenia
 
Energetyka wiatrowa w Polsce charakteryzuje się wyraźnym zróżnicowaniem 
regionalnym.  W  niektórych  województwach  (np.  zachodniopomorskie)  mamy  do  czynienia  z  rozwojem  dużych, profesjonalnych  farm  wiatrowych  (mała  ilość  instalacji,  duża  moc  zainstalowana),  podczas  gdy  na  pewnych  obszarach  (łódzkie,  kujawsko‐pomorskie)  dominują  mniejsze  projekty,  często  powstałe  w  oparciu o turbiny używane, importowane z krajów UE.  
Ze  względu  na  powolny  i  hamowany  barierami  administracyjnymi  rozwój  energetyki wiatrowej w Polsce, nie rozwinęła się w naszym kraju produkcja kompletnych turbin wiatrowych. Jednakże istnieje  stosunkowo  znacząca  i  dysponująca  dużym  potencjałem  rozwojowym  produkcja  komponentów  i  urządzeń towarzyszących dla energetyki wiatrowej, także przeznaczonych na eksport do krajów UE.  Należy  tu wymienić  takie  firmy jak  np.: Aarslef  w  Świnoujściu (fundamenty betonowe dla morskichfarm wiatrowych), Energomontaż Północ (konstrukcje stalowe), Stocznia Crist (statki montażowe dla  morskich  farm  wiatrowych),  Stocznia  Gdańska  (wieże  do  elektrowni  wiatrowych), KK Electronic (systemy sterujące dla morskich farm wiatrowych).Ponadto w  Polsce  działa  około  10  producentów  małych  elektrowni  wiatrowych. Dalszy rozwój krajowego rynku energetyki wiatrowej sprzyjałby rozwojowi kolejnych przedsiębiorstw produkcyjnych w tym obszarze. Możliwe jest tu wykorzystanie  znaczącego  potencjału  produkcyjnego  polskiego  przemysłu  stoczniowego  i  okrętowego,  elektromaszynowego i innych. 
Energetyka wiatrowa jest tym rodzajem OZE, który w ostatnich latach rozwija 
się najszybciej w kraju.  Pomimo  kontrowersji  w  niektórych  regionach,  ma  ona    już  obecnie  znaczące  udziały  w  rynku.  Ponadto, zgodnie z  „Krajowym planem działania w zakresie odnawialnych źródeł energii" (KPD), ma odegrać ważną  rolę w realizacji 15% celu OZE w finalnym zużyciu energii w 2020 roku (z udziałem sięgającym 13%), a w szczególności  w jego części poświęconej udziałom różnych OZE w wytwarzaniu „zielonej" energii elektrycznej (udział energetyki wiatrowej sięga 47%).. Warto jednak zwrócić uwagę,  że  zgodnie  z  propozycją  w  KPD,  dalszy  rozwój  dotychczas  wiodącej  w  energetyce  wiatrowej  formy  generacji  energii  w  lądowych  farmach  wiatrowych,  uzupełniony  zostanie  szybkim  rozwojem  małej  energetyki  wiatrowej  (ważna  technologia  dla  praktycznie  wszystkich  regionów)  oraz  morskiej  energetyki wiatrowej.   Istniejące  dla  Polski  mapy  warunków  wiatrowych  zwykle  znacząco  różnią  się  między  sobą  i  budzą  niekiedy kontrowersje (rys. 2.1), zwłaszcza w odniesieniu do oceny zasobów energii wiatru w Polsce  południowej,  które  często  nie  są  doceniane,  albo  są  prezentowane  w  oderwaniu  od  stanu  rozwoju  techniki  i  realiów  ekonomicznych  oraz  inwestycyjnych.  Dostępne  analizy  i  pomiary  wskazują,  że  najwyższe  prędkości  wiatru  w  naszym  kraju  występują  na  wybrzeżu  Bałtyku  oraz  północno‐ wschodnich  krańcach  Polski  (Suwalszczyzna).  Dodatkowo  obszary  o  podwyższonych  prędkościach  wiatru to  tzw. tereny o złożonej topografii, gdzie prędkość wiatru wzrasta na skutek uwarunkowań  lokalnych  -  dotyczy  to  głównie  obszarów  wzgórz i  dolin  Polski  południowej,  zwłaszcza  przedgórzy. 
Jednakże na podstawie dotychczasowego rozwoju wykorzystania energii wiatru można stwierdzić, że  jest  on  uzależniony  głównie  od  powierzchni  dostępnej  dla  posadowienia  turbin  wiatrowych  i  ograniczony  przez  uwarunkowania  infrastrukturalne,  środowiskowe  oraz  ekonomiczne.  Rozwój technologii energetyki wiatrowej (wprowadzenie na rynek turbin przeznaczonych na tereny o niskich  prędkościach  wiatru)  spowodował,  że  obecnie  na  większości  terenów  w  Polsce  możliwe  jest  wykorzystanie  energii  wiatru  w  sposób  opłacalny,  pod  warunkiem  właściwego  doboru  turbiny  do  lokalizacji  oraz  przeprowadzenia  optymalizacji  farmy  wiatrowej.    Potencjał  techniczny  energii  wiatru wiąże  się  przede wszystkim  z  przestrzennym  rozmieszczeniem  terenów  otwartych  (o  niskiej  szorstkości  podłoża  i  bez  obiektów  zaburzających  przepływ  powietrza).  Obszary  takie  to  w  przeważającej mierze tereny użytków rolnych, których w Polsce jest 18 mln hektarów, co stanowi ok.  59% powierzchni kraju. 
Istotnym  ograniczeniem  przestrzennym  dla  rozwoju  energetyki  wiatrowej,  a  w  szczególności  lądowych  farm  wiatrowych,  jest  występowanie   i  powiększanie się obszarów chronionych, w tym terenów należących do sieci NATURA 2000. Należy podkreślić, że fakt, iż dany  teren podlega pewnej  formie ochrony obszarowej nie wyklucza w sposób jednoznaczny lokalizacji elektrowni wiatrowych.  Ostateczne decyzje zależą od władz lokalnych i regionalnych i powinny być
 podejmowane po analizie ewentualnych konfliktów środowiskowych wywoływanych przez konkretny projekt. Dla celów metodycznych w dalszych oszacowaniach  potencjału przyjęto jednak ostre kryterium, zakładając, że z rozwoju energetyki wiatrowej wykluczone zostaną wszystkie tereny podlegające ochronie14. Ponadto dodano kolejne wykluczenia ze względu na możliwe trudności w lokalizacji elektrowni wiatrowych na  terenach  otulin  obszarów chronionych  (np.  otuliny parków krajobrazowych) lub na obszarach gęsto zaludnionych. W rezultacie stwierdzono, że na 50% powierzchni użytków rolnych, gdzie jest możliwe  wykorzystanie  energetyki  wiatrowej,  inwestycje  w  praktyce  nie  będą  mogły  być  realizowane  lub  napotkają  znaczące  utrudnienia.  Wskaźnik  ten  jednakże  jest  bardzo  zmienny  w  poszczególnych  regionach,  wahając  się  od  36%  do  nawet  78%.  Najwięcej  ograniczeń  występuje  w  północnej  i  południowej części kraju, co wynika z jednej strony z pokrywania się obszarów o wysokiej prędkości  wiatru  z  obszarami  podlegającymi  ochronie  (małopolskie,  warmińsko‐mazurskie,  świętokrzyskie),  z  drugiej  zaś  z  rozdrobnienia  gospodarstw  rolnych  i  trudności  w  lokalizacji  turbin,  związanych z rozproszoną zabudową siedliskową (np. podkarpackie). Szczególnym przypadkiem jest województwo  dolnośląskie,  gdzie  pomimo,  iż  ogólny  udział  terenów  chronionych  w  powierzchni  użytków  rolnych  regionu  utrzymuje się na względnie niskim poziomie, to jednak utrudnienia lokalizacyjne  są  bardzo  znaczące.  Region  ten  charakteryzuje  się  dużym  zróżnicowaniem  warunków  wiatrowych  -  są  one  najlepsze  na  obszarach  wzgórz  i  przedgórzy  w  południowej  części  województwa,  które  to  obszary  równocześnie  w  znacznym  stopniu  podlegają  różnym  formom  ochrony  obszarowej.  W  procesie  dalszego  szacowania  i  konkretyzowania  wielkości15,  ze  względu  na  uśrednioną  opłacalność  ekonomiczną  hipotetycznych  inwestycji,  potencjał  techniczny  energetyki  wiatrowej  na  lądzie został ograniczony przez uwzględnienie wymienionych wyżej ograniczeń środowiskowych i zredukowany do  obszarów  o  najkorzystniejszych  warunkach  wiatrowych,  zakładając,  że  lokalizacje  o  największej  potencjalnej  produkcji  wykorzystywane  będą  w  pierwszej  kolejności. 
 
Praktyczne wykorzystanie potencjału energetyki wiatrowej w Polsce
 
Wykorzystanie  potencjału  ekonomicznego  zależy  jednak  od  uwarunkowań  rynkowych i polityki wyznaczającej ich ramy. W procesie inwestycyjnym, na etapie wyboru lokalizacji duże znaczenie ma  udział  największych  gospodarstw  rolnych  w  strukturze  własności  gruntów  w  regionie.  Oznacza  to  mniejsze  trudności w  pozyskaniu  praw  do  gruntu  oraz  konieczność  negocjacji lokalizacji  z mniejszą liczbą  stron  zainteresowanych  (średnio  w  Polsce  największe  gospodarstwa  stanowią  ok.  1,1%).   Oszacowanie  potencjału  rynkowego  nie  uwzględnia  ograniczeń  infrastrukturalnych,  gdyż  są  one,  w  odróżnieniu  od  innych  czynników,  możliwe  do  usunięcia  w  horyzoncie czasowym 10‐20 lat i są zależne od uwarunkowań ekonomicznych i politycznych.     Oszacowanie potencjału rynkowego (możliwej do wykorzystania w określonym horyzoncie czasowym  części  potencjału  ekonomicznego)  jest  stosunkowo  trudne i wymaga złożonego modelowania makroekonomicznego. W długoterminowym horyzoncie czasowym  (do 2050) dla Polski zagadnienia  tego typu modelowane były za pomocą modelu MESAP w ramach projektu Energy Revolution. O ile  w  latach  2030‐2050  można  założyć,  że  wyniki  modelowania stopnia wykorzystania potencjału ekonomicznego rozłożą się równomiernie w regionach (zwłaszcza w krajach unitarnych, jak Polska), o  tyle  ocena  potencjału  rynkowego  do  roku  2020‐2030  jest  bardziej  skomplikowana.  Najbardziej  efektywnym  scenariuszem  (zarówno  gospodarki  krajowej,  jak  i  korzyści  dla  regionu)    byłaby  kontynuacja  (utrwalanie)  obecnego  rozkładu  regionalnego  realizacji  inwestycji  wielkoskalowych  wyposażonych  w  nowe  turbiny  wiatrowe,  przy  założeniu  ograniczenia wsparcia dla inwestycji w turbiny używane i preferencji dla inwestycji o najlepszych wynikach ekonomicznych. W takiej sytuacji  ulega  wyhamowaniu  rozwój  rynku  na  obszarach  o  mniejszym  potencjale  (spada  udział  projektów  „przypadkowych",  inicjowanych  i  lokalizowanych  z  uwagi  także  na  czynniki  pozarynkowe),  a  województwa  znajdujące  się  aktualnie  na  pozycjach  liderów  w  rankingu  instalacji  nowoczesnych  turbin  mogą  zdominować  rynek  do  roku  2020. 
W województwach o dużym, aczkolwiek nie wykorzystywanym dotąd potencjale należy spodziewać się bardzo powolnego przełamywania barier  blokujących  inwestycje  i  rozwoju  dopiero  po  roku  2020.  Jest  to  stosunkowo  typowy  scenariusz,  w  którym  w  sprzyjających  warunkach  rynkowych  i  politycznych,  po  wprowadzeniu  oficjalnych  celów  ilościowych  szybko  zyskują  obszary  posiadające  doświadczenia  we  wdrażaniu  nowych  technologii   (tzw.  „early  starters",  np.  rozwój  energetyki  wiatrowej  w  Hiszpanii,  rozwój  morskiej  energetyki  wiatrowej na Morzu Północnym). 
 
Energetyka wiatrowa na świecie w dynamicznym rozwoju
 
Energetyka wiatrowa jest obecnie stosowana w ponad 80 krajach. W 2015 r. na świecie powstały farmy wiatrowe o mocy ponad 63 GW. Oznacza to, że energetyka wiatrowa dysponuje już łączną mocą ponad 432 GW. Nowe farmy wiatrowe powstają w Azji, Europie, obu Amerykach, Australii, a nawet Afryce. Najwięcej mocy w farmach wiatrowych na lądzie przyłączono do sieci w Chinach - 30,5 GW, na drugim miejscu znalazły się Stany Zjednoczone - 8,6 GW, a na trzecim Niemcy - 6 GW.2 Według Europejskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej (EWEA) łączna moc farm wiatrowych zainstalowanych w Unii Europejskiej wyniosła w 2015 r. 12,8 GW, z czego połowa przypadła na Niemcy. Pod względem łącznej mocy nowych zainstalowanych turbin Polska znalazła się w 2015 r. na drugim miejscu po Niemczech.
 
Niemcy - planowane zwiększenie udziału OZE
 
Według danych Europejskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej, łączna zainstalowana moc elektrowni wiatrowych w Niemczech pod koniec ubiegłego roku wyniosła prawie 45 GW. Tylko w 2015 r. przybyło tam farm wiatrowych o łącznej mocy ponad 6 GW. Energia odnawialna jest najważniejszą częścią niemieckiego miksu energetycznego. Dzięki energetyce wiatrowej udział OZE w niemieckim zużyciu energii elektrycznej w 2015 r. wyniósł 32,5%. Jeśli natomiast chodzi o produkcję energii w Niemczech, to OZE odpowiadają za 30% energii elektrycznej. Najwięcej energii wyprodukowano z wiatru na lądzie oraz na morzu - 13,3%. Udział innych odnawialnych źródeł w produkcji energii elektrycznej: biomasa - 7,7%, hydroenergetyka - 3,0%, fotowoltaika - 5,9%. Udział pozostałych źródeł w niemieckim miksie energetycznym w 2015 r. wyniósł: węgiel brunatny - 24,8%, węgiel kamienny - 18,2%, atom - 14,1%, gaz - 8,8%, ropa i pozostałe - 4,9%.5  Zwiększanie udziału OZE w miksie energetycznym jest najważniejszym elementem niemieckiej strategii, tuż obok redukcji emisji CO2 oraz zwiększania efektywności energetycznej. Po katastrofie w elektrowni w Fukushimie Niemcy ogłosiły rezygnację z energetyki atomowej. Zapowiedziano natychmiastowe zamknięcie ośmiu najstarszych elektrowni jądrowych i zamykanie kolejnych w następnych latach. Naturalną koleją rzeczy stało się więc stopniowe przechodzenie na energetykę odnawialną. W 2050 r. 80% energii ma być pozyskiwane ze źródeł odnawialnych, głównie wiatru i słońca, i wiele wskazuje na to, że ten cel uda się zrealizować. W 2015 r. udział OZE w konsumpcji energii elektrycznej wyniósł w Niemczech 32,5%. Największy udział miały w tym elektrownie wiatrowe - 86 TWh. Dzięki OZE w Niemczech pracowało w 2013 r. 371 400 osób. To ponad dwa razy więcej niż we Francji. W rankingu światowym - jeśli chodzi o zatrudnienie przy OZE i energetyce wiatrowej - Niemcy zajmują drugie miejsce, na pierwszym znajdują się Chiny. W samym sektorze morskiej energetyki wiatrowej w Niemczech w 2014 r. pracowało ok. 19 000 osób. Natomiast lądowa energetyka wiatrowa zapewniła pracę ok. 119 000 osób i liczba ta stale rośnie.
 
Francja: zdecydowanie stawia na OZE
 
Nowe moce zainstalowane we Francji w 2015 r.: 1 073 MW moc elektrowni wiatrowych: ponad 10 GW. W 2015 r. farmy wiatrowe wyprodukowały 21,1 TWh energii elektrycznej, co oznacza wzrost produkcji w stosunku do 2014 r. o 23%. Plany rządu do 2020 r. sięgają 25 GW w wietrze (z tego 6 GW ma pochodzić z offshore). Za 10 lat już tylko połowa produkowanego we Francji prądu ma pochodzić z elektrowni jądrowych, podczas gdy w 2014 r. udział ten wyniósł 75%. Ustawa o transformacji energetycznej przewiduje, że do roku 2030 Francja będzie wytwarzać 40% energii elektrycznej z OZE. W kampanii wyborczej prezydent Francois Hollande zapowiedział zdecydowane wsparcie dla rozwoju nowych OZE. W tym celu parlament francuski uchwalił ustawę o transformacji energetycznej, której plany przedstawiła wcześniej minister Segolene Royal. Ustawa zakłada, że do 2030 r. Francja będzie wytwarzać 40% energii elektrycznej z OZE, zmniejszy o 30% zużycie paliw kopalnych, dotowane będą samochody elektryczne i efektywność energetyczna. Obecnie Francja posiada 58 elektrowni jądrowych. Już wkrótce część z nich może podzielić los swoich odpowiedników zza wschodniej granicy. Niemcy, po katastrofie elektrowni jądrowej w Fukushimie, zapowiedziały wyłączenie wszystkich reaktorów do roku 2022. Większość elektrowni atomowych we Francji ma średnio ok. 30 lat i wymaga kosztownej modernizacji. Bez unowocześnienia połowa z nich powinna zostać wyłączona z eksploatacji już pod koniec tej dekady. W kwietniu 2015 r. ukazał się we Francji raport zatytułowany „Energetyka w 100% odnawialna do 2050 r.". Agencja Ochrony Środowiska i Zarządzania Energią oszacowała w nim potencjał produkcji energii ze wszystkich źródeł odnawialnych. Według jej obliczeń, wynosi on 1.268 TWh, czyli trzykrotność rocznego zapotrzebowania na energię w 2050 r. Tak olbrzymia nadwyżka pozostawia więc duże pole manewru w kwestii rozplanowania geograficznego i rezygnacji z najmniej rentownych lub problematycznych instalacji. Z obliczeń wynika też, że dla konsumenta końcowego niewiele się zmienia. Koszty energii przy zachowaniu 40% udziału OZE są niemal identyczne jak jej koszt przy udziale 100%. Drugi scenariusz, w którym uwzględnia się m.in. koszt utrzymania sieci, magazynowania energii oraz funkcjonowania wszystkich instalacji, wyceniony został na 50,4 mld euro rocznie, wobec 49,5 mld dla scenariusza 40%. Raport stawia hipotezę, że w 2050 r. koszt energii uzyskiwanej z paliw kopalnych bardzo wzrośnie, koszty OZE natomiast znacząco zmaleją oraz że miks energetyczny oparty w 100 procentach o odnawialne źródła energii będzie się wiązał z porównywalnymi kosztami do miksu z 40-procentowym udziałem OZE. Podkreśla się, że w obliczeniach nie uwzględniono zewnętrznych kosztów związanych z utrzymaniem elektrowni jądrowych oraz gospodarowaniem pochodzącymi z nich odpadami
 
USA - przyszły lider energii z OZE
 
Zainstalowana moc w energetyce wiatrowej: 74,472 MW (ponad 52 000 działających turbin). Nowe moce zainstalowane w energetyce wiatrowej w 2015r: 8 598 MW. W marcu 2015 Administracja Baracka Obamy wyznaczyła ambitniejsze cele rozwoju energetyki wiatrowej USA. Departament Energii chce, aby w 2020 r. z tego źródła energii odnawialnej pochodziło 10% prądu zużywanego przez Amerykanów, a w 2050 r. nawet 35%. Na początku 2016 r. w budowie było kolejne 9 400 MW w instalacjach wiatrowych. Stany Zjednoczone postawiły sobie cel redukcji emisji CO2 na rok 2025 o 26 - 28% w stosunku do poziomu z roku 2005 (14 - 16% w stosunku do roku 1990). Cel ten ma zostać osiągnięty poprzez równoległy rozwój energetyki opartej na łupkach i na odnawialnych źródłach energii. Z raportu National Renewable Energy Laboratory (NREL) z 2012 r. wynika, że USA posiada techniczne możliwości, aby do 2050 r. 80% produkowanej energii pochodziło ze źródeł odnawialnych. Na korzystne prognozy składają się między innymi obfitość surowców energetyki odnawialnej oraz położenie kraju w kilku strefach klimatycznych. Ostatnio czołowym orędownikiem OZE wśród amerykańskich stanów są Hawaje. Hawajscy prawodawcy 5 maja 2015 r. przegłosowali pierwszą ustawę w kraju, która zobowiązuje stan do zużywania energii w 100% pochodzącej ze źródeł odnawialnych. Ustawa pt. „House Bill 623", czyni z Hawajów światowego lidera w prawodawstwie OZE. Nie później niż do 2045 r. 100% elektryczności na wyspie ma pochodzić ze źródeł odnawialnych, takich jak wiatr, słońce i geotermia.
Amerykanie doskonale zdają sobie sprawę z tego, że koszt energii elektrycznej pochodzącej z turbin wiatrowych będzie coraz niższy. Wynika to z rozwoju technologicznego, w tym zwiększającej się wydajności turbin. Natomiast paliw kopalnych jest coraz mniej, a ich łatwo dostępne złoża są ograniczone, co będzie się przekładało na rosnącą cenę energii pochodzącej ze źródeł konwencjonalnych.
Chiny - szybki zwrot w kierunku OZE
Moc zainstalowana w elektrowniach wiatrowych: 145 105 MW. Chiny są liderem w rozwoju farm wiatrowych. W ubiegłym roku po raz kolejny pobiły rekord i zainstalowały farmy o łącznej mocy 30 500 MW. Chiny są jedynym krajem na świecie, który w jednym roku zainstalował ponad 30 GW mocy w elektrowniach wiatrowych oraz pierwszym, w którym łączna moc elektrowni wiatrowych przekroczyła 100 GW. W 2010 r. udział OZE w miksie energetycznym Chin wynosił 6%, a w 2014 przekroczył 11%. Przewiduje się, że w 2020 r. 15% całkowitego zużycia energii w Chinach będzie pochodziło z OZE.
W ostatnich latach chiński parlament przyjął co najmniej 5 - 7 dokumentów dotyczących zmian klimatycznych, OZE i efektywności energetycznej.
Z rządowych dokumentów ChRL wynika jednoznacznie, że przez najbliższe 15 - 20 lat węgiel, gaz i ropa (w tej kolejności) będą najważniejszymi źródłami energii w chińskiej gospodarce, w konsekwencji nastąpi dalszy rozwój elektrowni węglowych i zanim Chiny zdołają zmniejszyć emisję szkodliwych dla środowiska gazów, zaczną ją zwiększać. Jednakże analiza podstawowego dokumentu dotyczącego chińskiej energetyki, czyli „Chińskiej polityki energetycznej" dowodzi, że kraj ten doskonale zdaje sobie sprawę z zagrożenia wynikającego z zanieczyszczenia środowiska i planuje szybki rozwój energetyki odnawialnej oraz jądrowej. Chiny są największym emitentem gazów cieplarnianych na świecie. W 2014 r. wyemitowały ze spalania paliw kopalnych ponad 9761 mln ton CO2 , co odpowiada 27,5% światowej emisji.15 Gospodarka chińska jest oparta przede wszystkim na węglu. Ukazujący się co roku raport agencji prasowej Bloomberg „Who's winning the clean energy race?" informował jednak, że w roku 2014 Chiny przeznaczyły na inwestycje w zieloną energię 54 mld dolarów, co dało im pierwsze miejsce na świecie. Władze w Pekinie chcą, by inwestycje w zieloną energię były jednym z kół zamachowych chińskiej gospodarki. Chińskie władze dostrzegły też zyski, jakie można osiągnąć dzięki produkcji turbin wiatrowych czy źródeł solarnych. Stykamy się więc z nowym zjawiskiem, którym jest eksport najnowocześniejszych technologii z Chin, a rząd w Państwie Środka liczy na to, że to rozwój OZE przyczyni się do realizacji kolejnego strategicznego celu, budowy innowacyjnej gospodarki i nowoczesnego społeczeństwa. Ponadto szybko rozwijająca się gospodarka Chin potrzebuje coraz większych ilości energii, a Państwo Środka opiera się na razie w największej mierze na węglu. Według analityków, do 2040 r. jedna trzecia energii elektrycznej w Chinach ma być jednak produkowana w oparciu o odnawialne źródła. W tym samym czasie rola węgla ma maleć.
Znaczenie odnawialnych źródeł energii konsekwentnie wzrasta. Inwestycje w nie stały się już światowym trendem, a główne argumenty za ich rozwojem to zwiększanie bezpieczeństwa energetycznego, troska o ochronę środowiska naturalnego oraz stale spadające koszty wytwarzania energii z zielonych źródeł. Dla Polski to również szansa na uniezależnienie się od kopalnych źródeł energii i wykorzystanie tańszych i praktycznie nie wyczerpanej energii z OZE. 
Bibliografia:
- "WIZJA ROZWOJU ENERGETYKI WIATROWEJ W POLSCE DO 2020 R. INSTYTUT ENERGETYKI ODNAWIALNEJ" Raport wykonany na zlecenie Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej
- "Energetyka wiatrowa w Polsce w latach 2015-2030" - TPA Horwath
 
Autor:Tomasz Kodłubański 
 




powrót
 
O podwójnej jakości na Szczyci ... Rozpoczęła się wypłata zalicze ... „Stan energetyki wiatro ...

Podwójna jakość produktów i próba znalezienia rozwiązań, które pozwolą na zerwanie z praktyką dzielenia konsumentów na dwie kategorie − to główne zagadnienia S ...

16 października Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa rozpoczęła wypłatę zaliczek na poczet płatności bezpośrednich za 2017 rok.

...
© rolnikpolski.pl 2014                  O portalu    Reklama  Współpraca z nami  Napisz do nas  Prywatność